Eat, sleep, bobsleigh

Vorige week stond een belangrijke week op het programma voor alle Nederlandse bobsleeërs! Via selecties werd bepaald in welke team je als remster geplaatst zou worden; World Cup team of Europa Cup team. 

Maandag gingen we voor het eerst weer het ijs op! Het belangrijkste van deze training was om het gevoel weer te krijgen, er is immers zeker wel een verschil met duwen op tartan of op ijs. Gelukkig ging het mij goed af en de coach zei dat ik nog wel is voor een verrassing kon gaan zorgen bij de selecties…

Dinsdag was het d-day; de dag van de selecties! In de ochtend kregen we van de coach Nicola Minichiello een motivatie peptalk! Speciaal hiervoor had ze een pre selection video gemaakt! Gaaf om te zien en geeft weer een extra boost! Zin om te knallen!

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=2XS5QY9DVmM&feature=share[/youtube]
Voor de selecties werden we gewogen om te bepalen welk gewicht er bij kwam in de slee. Hiervoor namen ze de zwaarste en de lichtste remmer (3x raden wie dat was… ) en namen hiervan het gemiddelde. Het gemiddelde (75kg) – jou eigen gewicht (65kg) kwam er bij in de slee. Voor mij kwam er dus 10 kilo extra in de slee en met minstens 10 kilo minder lichaamsgewicht dan de andere meiden was dat voor mij pittig!
In de avond was het zover; we hadden 3 kansen om te laten zien wat we konden! Aangemoedigd door de teamleden en onder toeziend oog van de camera’s van de NOS begonnen de vrouwen! Helaas ging het bij niet zoals ik wilde dat het ging; ik was teveel bezig met andere dingen en miste zelfvertrouwen en kon ik niet alles geven wat ik in me heb en was dan ook niet tevreden met de tijden. Ik wist dat ik meer kon…

Woensdag kreeg ik een tweede kans om te laten zien wat ik kon. Nu gingen we met zijn tweeën duwen. Voor mij positiever, want het gewicht van de slee is dan minder van invloed op de prestaties. Met beide piloten van het EC team kreeg ik twee kansen. Met Kim kreeg ik nog een derde kans, omdat ik bij de tweede push de slee had losgelaten. Iets wat je nooit, nooit, nooit mag doen bij een afdaling… Gelukkig kon ik me goed herpakken, liet ik me niet op me kop zitten en duwde ik in de herkansing sneller!

Donderdag en vrijdag stonden er trainingen gepland. Geen druk, niet te veel denken, gewoon lekker duwen! Je mist dan wel een stukje spanning en power en vol duwen zit er dan ook niet in. De zaterdag hadden we een push competition tegen de duitsers! Voor hun was dat het selectie moment en zouden dan ook alles uit de kast halen! Helaas kon de tweede run voor Kim en mij niet doorgaan, vanwege hamstring klachten van Kim. Het Nederlands vrouwen team echter heeft een zeer goede prestatie neergezet en werd tweede, evenals de mannen!

En dan nu… De hele maand oktober er nog even vol gas tegen aan! De eerste trainingen zijn alweer gedaan en het voelt goed! Ik wil echt beter worden en wil daar diep voor gaan! Maar niet alleen fysiek moet ik aan de slag, ook moet ik aan  mijn zelfvertrouwen werken! Hoe fysiek sterk je uiteindelijk ook bent, als het tussen de oren niet goed zit, kan je nooit optimaal presteren.

Ik heb in elke geval heel veel zin in het komend seizoen! Na afgelopen week heb ik nog meer motivatie gekregen om komend seizoen te gaan vlammen achter Kim en Marije en mooie prestaties neer te gaan zetten! Let’s Go!

“Champions aren’t made in gyms. Champions are made from something they have deep inside them, a desire, a dream, a vision!” – Muhammad Ali

Het is lang geleden, veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven. Het seizoen 2012-2013 staat op het punt van beginnen en ik vond het dan ook een mooi moment om deze site nieuw leven in te blazen. Het afgelopen jaar is er veel gebeurd, helaas ook veel niet leuke dingen. Maar, het is tijd voor een frisse start en dit moeten we dan ook achter ons laten.

Nog steeds ben ik op weg naar de Olympische Spelen. Misschien niet die van 2014 in Sochi, maar 2018 in Pyeongchang is zeker een mooi doel en ook niet geheel onbelangrijk, een realistisch doel! Ik ben dan 28 en als vrouw ben je dan fysiek op je hoogtepunt! Ze konden geen beter moment kiezen. Echter ga ik dit doel niet meer bereiken als piloot, maar als remster. Afgelopen seizoen ben ik veranderd van positie. Dit betekend dat ik 30m lang (of beter gezegd ‘kort’) achter de slee moet knallen en je fysieke gestel dus heel belangrijk is. Ik spendeer dus heel wat uren in het krachthonk waarbij de kilo’s om je oren vliegen! Afgelopen seizoen heb ik al even aan deze positie mogen proeven bij TeamNL achterin op trainingsstage in Duitsland.

De zomer zit er weer bijna op, de dagen worden korter en de nachtvorst is alweer ingezet so feel the rhythm! Feel the rhyme! Get on up, its bobsled time! Over twee weken gaan we voor het eerst dit seizoen het ijs op! We gaan richting Oberhof voor de selecties. Hier gaat bepaald worden wie in welk team gaat komen! Echt heel spannend zal het niet meer worden, want teamNL is voor mij nog niet haalbaar; ik kom fysiek nog te veel te kort… Het zal voor mij het development team gaan worden bij Marije of Kim achterin.

Maar ongeacht in welk team ik kom, ik ga sleeën! We gaan een super jaar tegemoet, waarin we veel gaan afdalen,  fysiek sterker gaan worden, veel gaan leren, plezier hebben, keihard trainen en hopelijk ergens een prijs kunnen mee pakken!

We’re gonna kick some ass! Bobslee seizoen 2012-2013, here we come!

http://sportgala-alphen.nl en dan bij sportvrouwen op mij te stemmen.
 
Dit zou echt super zijn! Alvast bedankt allemaal! En helemaal tof zou zijn als jullie het aan iedereen zouden kunnen doorgeven die jullie kennen!

Zoals de naam al zegt: het is heeerlijk om weer terug te zijn waar het allemaal begon; Park City! Zelfde slee, zelfde baan, zelfde mensen, zelfde huis. Eindelijk niet allemaal nieuwe dingen! Leuk om naar een plaats te gaan die je al bekend voorkomt en in een huis te verblijven, wat stiekem ook wel een beetje een thuis wordt. We zitten hier nu al weer bijna een week en alweer meer dan genoeg mee gemaakt!

Allereerst de jetlag. Ik moet zeggen dat die deze keer meevalt! Begin er al bijna ervaren in te worden! Ook boodschappen doen blijft geweldig! Eten is dan ook zeer belangrijk als bobsleeër zijnde! Kijken of we er weer 3 kilo aan kunnen krijgen! De auto is deze keer wel wat opgepimpt: het zijn er nu 2 geworden waarvan eentje echt een mega pick-up! Nice! Ook hebben we natuurlijk de Outlet Nike store weer een bezoekje gebracht en gaan de koffers wat gevulder mee terug!
Woensdag konden we ons oude vertrouwde sleetje ophalen. Hoewel die er toch iets meer gecrasht uitzag dan de vorige keer. Donderdag konden we hem meteen uitproberen met 2 runs van junior start en 2 vanaf de top. En hij sleede weer als vanouds! Ik daar en tegen nog niet helemaal. Het was zeker spannend om weer te gaan sleeën op een baan waar je al eens bent geweest; kan ik het nog en was het vorige keer niet gewoon geluk? Gelukkig nog genoeg dagen om daar achter te komen!

Vrijdag hadden we meteen al een dagje vrij en was het tijd voor een road tripje! Hoe kan je nou in Salt Lake City zijn geweest, zonder het Salt Lake te hebben gezien! We zijn niet naar het great Salt Lake gegaan, maar naar Bonneville: een zoutvlakte waar mensen zich kunnen uitleven met speedraces. Ook hebben we even aan onze gokverslaving kunnen werken in het casino. Echt waar, alsof je in Las Vegas was ofzo met vooral veel oude omaatjes die echt veel geld uit de machines halen (*hoe veel ze daarvoor er hebben in moeten stoppen is een ander verhaal…) Zelf hebben we natuurlijk ook even een gokje gewaagd! En de enige die bij ons niet mocht gokken, ruilt gewoon even 1 dollar om voor 10 dollar! Hoppa!

Maar we zijn natuurlijk niet voor niets in Amerika en het was weer tijd voor sleeën! Serieus, nog steeds is het eigenlijk het een heel bizar maar ook zo’n gaaf idee dat ik hier in Amerika aan het bobsleeën ben! Wie had dat een jaar geleden gedacht? Ik zeker niet…
Zaterdag meteen een nieuw snelheidsrecord en personals best neergezet; met 128.2 km/h zijn we in 52.51 sec gefinisht! Maar ik moet daarbij wel zeggen dat het ijs super snel is! Het grootste probleem is eigenlijk nu dat ik last heb van ‘mannenhanden’, wat betekent dat ik veel te hard stuur. Maar door een paar flinke tikken op mijn handen en voornamelijk die tegen de kanten helpen me om het langzamerhand af te leren.

De komende 2 dagen zijn de vrouwen vrij omdat er alleen mannen training is. Wel zullen we bij de baan staan om de mannen te helpen, maar natuurlijk ook om veel sleeën te zien en veel te leren! Donderdag begint voor ons de WJC training en zullen we volle bak gaan, zodat we zondag tijdens de wedstrijd some ass kunnen gaan kicken!

Het is even stil geweest vanaf mijn kant, maar er zijn nu weer volop verhalen! Na de Europacup in Winterberg heb ik het erg druk gehad; veel drukte op stage, treinen met lange vertraging en hopen sneeuw zorgde ervoor dat het trainen even wat minder ging. Maar ook stiekem de teleurstelling van Winterberg speelde een rol. Maar 2 januari was het weer zo ver, op naar Igls voor het NK! Met toch heel wat zenuwen mijn tas ingepakt en zondag het busje in gestapt, want hoe zou het deze keer gaan? Aan de sfeer zou het in ieder geval niet gaan liggen; met 30 atleten kan het niet anders dan gezellig worden. Bij aankomst in Igls meteen aan de traditionele schnitzel en snel naar bed, want zo’n week is nou niet echt bedoeld om geheel tot rust te komen.

Maandag ochtend mochten we onze mooie slee gaan bewonderen; een Canadese slee die er zeker niet slecht uit zag! Ik denk dat we wel kunnen zeggen de mooiste slee die we tot nu toe gehad hebben! De ijzers waren daarentegen weer een ander verhaal… Maar goed, erg vonden we dat ook niet! Ik mocht de spits afbijten op de nieuwe baan door 3 runs vanaf damesstart te maken. De zenuwen gierden door me lijf! Nieuwe slee, nieuwe baan, zou de slee in een keer naar de finish kunnen sturen? De start zelf was ook al een uitdaging op zich; we werden vanaf rodel start afgeduwd (een steile helling omlaag) en zo kom je direct in bocht 5 terecht. Flink sturen daar anders krijg je nogal een klap te verduren. En wat een heerlijk gevoel is het dan als je na 45 seconden over de finish lijn komt met een best goede run voor de eerste keer! De runs daarna gingen ook zeker niet slecht. Eigenlijk het enige probleem elke keer was dat ik te veel stuurde, een complicatie van Winterberg. Igls is een baan waar je als piloot heel weinig hoeft te doen, de slee doet al veel voor je. Ik moest de controle dus meer laten gaan en dat is soms nogal tegen je natuur in. In de middag 3 runs bij Sanne achterin gezeten en ook zij heeft de slee goed naar beneden gestuurd!

In overleg met de coaches besloten om dinsdag al vanaf de top te gaan. Spannend! Wederom gierende zenuwen, vele toilet bezoekjes, wel 100 keer de baan in je hoofd doornemen, helm warm maken en keer op keer checken, bij de start nog alles een keer checken, focus en instappen! Sanne duwde mij heel langzaam weg en daar gingen we, op weg naar een ijskanaal bestaande uit 14 bochten met een lengte van 1220m! Maar wederom, wat een geweldig gevoel als je over de finish komt! Wel wat foutjes gemaakt, voornamelijk door het te veel sturen, maar je kunt hier daarmee weg komen en een kwestie van veel afdalen om dat eruit te krijgen! In de middag 2 runs achterin gezeten bij Marije. Even spannende momentjes gehad in het labyrint door twee keer op twee ijzers door de bocht te gaan, maar dankzij het engeltje op Marije’s schouders zijn we op vier ijzers gefinisht! Voortaan moeten we alleen even afspraken maken over het remmen, nu zaten we bijna in de kuil…

Woensdag weinig bijzonders; 2 runs van boven, wederom te veel gestuurd! Donderdag was het weer de beurt aan Sanne om te sturen en mocht ik lekker relaxt achterin! Gelukkig maar! Want de training begon om 8.00 en het duurt 3uur om helemaal goed wakker te zijn en goede concentratie te hebben! Sanne moest dus om 5 uur opstaan en gaan hardlopen, terwijl ik nog wat langer kon blijven liggen! Doordat we zo vroeg hadden getraind hadden we lekker de hele middag vrij! Daardoor heb ik eindelijk, na heel wat ‘echt waars?’, ‘hoe kan dat nou?’ en ‘neeeeeee nog nooooit!?’ de film Cool Runnings kunnen kijken!

Vrijdag was het zo ver; het NK! Een drukke dag, aangezien Sanne en ik beide gingen sturen, en dus ook beide moesten remmen! Maar dat ging gelukkig helemaal prima! We moesten de wedstrijd vooral zien als een training. Ik had nog maar 4 runs vanaf boven gemaakt, zonder start, dus het ging voornamelijk om ervaring op doen en ik mijn geval proberen minder te sturen. Haha, nou dat minder sturen heb ik gedaan! Ik stuurde in de kreisel (bocht7 van 270°) bij het eerste drukpunt iets te weinig en was zo aan het kijken naar de uitgang, dat ik even het dak aantikte met de voorste bumper. Maar dit kan gelukkig geen kwaad! De wedstrijd runs waren zeker mijn beste runs van de week, maar heel tevreden ben ik ook niet. Toch nog wat te veel gestuurd en een kantje geraakt wat ervoor zorgt dat je snelheid wat afneemt. Maar al met al hoor ik eigenlijk niet te klagen en zijn we als 5^e geëindigd, met een 2^e starttijd. Maar ja that’s me; altijd beter willen!

Helaas moest ik hierna naar huis en kon ik in verband met stage niet door naar Cesana (Italië, winterspelen 2006). Maar 25 januari staat de volgende reis al op de planning; het Jeugd WK in Park City!

Naast het trainen ben ik ook bezig met het zoeken van sponsors; geld, kleding, materialen, auto, sportschool, etc. Mocht jij zelf nou willen sponsoren of iemand kennen die zou willen sponsoren in wat voor manier dan ook neem dan contact met mij op!

De komende twee weken zal ik weer volop met stage aan de gang gaan, elke avond trainen, veel eten (ben 3 kilo afgevallen…), aan de slag met sponsoring en nog veel meer om er helemaal klaar voor te zijn om terug te keren naar Park City!

Jaja, echt waar! Sanne en ik hebben ons vandaag voor het jeugd WK! Het kostte heel wat moeite, maar in februari zullen we in park city staan voor deWorld juniors! Wat we hiervoor moesten doen? Finishen! Maakte niet uit hoe, als we maar met alles in de slee over de finish kwamen. En dat hebben we gedaan, maar niet zonder kleerscheuren en veeeeeel blauwe plekken…

Bocht 9 en 13 zijn echt moeilijke bochten voor een beginner. Zeg maar gewoon echt rot! Ik was me dan ook de hele tijd puur en alleen aan het focussen op deze bochten! Omdat we vandaag voor safe wilde gaan, zouden we beginnen met langzaam starten. Nou ja, langzaam werd het niet! We liepen echt heel relaxt achter de slee, ik deed niks en Sanne duwde voor 70%, starten we gewoon 6,35! (De andere teams starten zo 6.0-6.2) Duss…In de eerste run kwam ik voor het eerst bocht 9 vrij goed door. Klein stootje op het einde, maar oke. Nu 13… In komen, niet te veel hoogte krijgen en sterk uitsturen! Dat sterk uitsturen deed ik zeker, alleen iets te vroeg, waardoor we aan het einde van de bocht weer omhoog kwamen. De slee wilde nog mee stijgen, alleen was er geen bocht meer en gingen we op ons dak! Maar omdat alles in de slee bleef en we over de finish gingen, teldedie! One more to go!
Tja, en dan weer omhoog gaan, focussen, hoofd leegmaken, zelfvertrouwen krijgen en weer gaan! Het begin van de baan ging echt goed; bochten gingen goed en raakte geenkant! Maarjah, dan komt toch echt weer bocht 9! Ik stuurde in het begin te veel, waardoor ik omlaag dook. Bij het tweede druk punt vloog ik omhoog en stuurde weer te veel, waarvoor ik veel te vroeg uit de bocht kwam en de slee weer omhoog vloog. Ik kon de slee niet houden en we gingen weer op ons dak! Wij weg duiken in die slee en opeens voelde het heel raar! Ik lag niet meer om de zijkant, maar ik zat opeens weer rechtop! In bocht 13 zijn we weer op 4 ijzers terecht gekomen! Aangezien me helm ongeveer achterstevoren op zijn kop zat heb ik 14 blind door gestuurd en gefinished!

Bizar maar waar! Maar na 4 crashes, 40 blauwe plekken, mega dikke en geschaafde onderkin, open stuitje, schaafwonden, stijve nek en rug, hoofdpijn, kapotte helm en een knal blauwegeschuurde bovenarm zullen Sanne en ik in februari mee doen aan de World Juniors!

Nieuwe baan, nieuwe omgeving, nieuwe slee, nieuwe ijzers, nieuw stuursysteem, nieuw weer, of te wel, bijna alles nieuw en dan was zeker even wennen!

Gister aangekomen in Winterberg voor de eerste Europacup van bobteam van Straalen-Rooijmans om ons zo te proberen te kwalificeren voor het Jeugd WK in Park City in februari. En er ligt hier sneeuw, veeeeeel sneeuw! Maar ja, bobslee is niet voor niets een wintersport en zal dus zeker niet de laatste keer zijn!

Vandaag 3 runs gemaakt vanaf damesstart en in die runs al meer mee gemaakt dat in twee weken Amerika!
In de eerste run mocht ik Sanne meteen omdopen tot echte bobsleeër. De slee stuurt heel anders dan in Amerika; daar moest ik echt trekken aan de touwtjes, nu aaien! En laat Winterberg nou net een baan zijn waar ‘less is more’ geldt! Door minder te sturen wordt de kans kleiner te crashen. Vanaf bocht 7 ging het al mis; ik stuurde te veel waardoor ik elke keer op twee ijzers kwam te staan. En het enige waar ik mee bezig was, was overleven en had geen idee meer waar ik was in de baan. De baan kwam elke keer op mij af. Tja, en dan lukt het toch echt niet meer en zijn we in bocht 13 omgegaan. Eva (red: Belgische dames team) had ons nog zo gewaarschuwd voor de bocht, maar helaas, het mocht niet baten! De eerste woorden van Sanne bij de finish ware ‘dit is echt vet’! Ik dacht toch echt even het tegenover gestelde… Maarja, gelukkig goed ervan af gekomen! Hoewel de piloot meer schade heeft opgelopen dan de remmer. Sanne je bent mij held! Of zoals Korneel zou zeggen: amai, een echte krak!
Maar die dag waren we zeker niet de enige die zijn gecrashed; er zijn tegen de 30 crashes geweest…

Toch wel heel erg spannend om dan de tweede run te gaan doen en heel bizar om echt bijna niet aan de touwtjes te trekken! (ook bizar dat als je gaat zitten je er achter komt dat je je voetpedaal bent verloren door de crash en je geen idee hebt waar die is. Na de run ergens onderin de slee hem terug gevonden)
Alsnog te veel gestuurd, maar over de finish gekomen! Tja, en dan moet er geremd worden, een toch wel ietwat behoorlijk belangrijk onderdeel van het sleeën! Je hebt immer niet voor niets een remster bij je! Sanne vond het tijd voor pay back time en heeft het gepresteerd mij te laten ‘crashen’. Ze remde iets te fanatiek waardoor de slee over de rem sloeg en dan valt er dus niet te remmen! Sanne snel uit de slee gesprongen om onze ass te redden, maar het was te glad en schreeuwde dat ik er uit moest klimmen! Sta ik net in de slee, Sanne springt terug om weer te remmen, ik duik naar voren over de kap van de slee, languit om het ijs, Sanne duikt ook uit de slee en dagdag, daar gaat onze slee, achteruit de baan af! Wij eerst heel verschrikt, daarna niet meer bijgekomen van de slappe lach! Tja, en daar sta je dan zonder slee in de kou! Maar de meneeren van de finish waren heel aardig en mochten ons binnen opwarmen onder het genot van gummie beertjes!

Derde run geen gekkigheid gelukkig! Bocht 9 wel weer op twee ijzers, maar kon hem eruit trekken! Fieuuw!

Ja, bizarre, moeilijke en zware dag gehad, vooral mentaal. Morgen laatste 3 runs voor de EC vanaf de top, waarvan we twee zonder kleerscheuren beneden moeten komen. Vind het wel heel erg spannend maar we gaan knallen!

En dan zit je opeens weer thuis! Die twee weken zijn echt veel te hard gegaan. Maar ik mag nog even in Amerika wanen door het schrijven van deze blog over de laatste paar dagen.

De tweede week stond in het teken van de America’s cup! Omdat Sanne en ik de bobschool met een dikke voldoende hadden afgesloten, mochten wij hieraan deelnemen samen met 14 andere landen. Ik als piloot en lieve Sanne als mijn remster! In het weekend nog even heerlijk afgemat door Sanne in de sportschool, gerelaxt in de hottube bij de meiden en lekker geshopt en de toerist uitgehangen in Salt Lake City. Dus we waren weer helemaal klaar voor een week knallen! Voor de wedstrijd hadden we verspreid over drie dagen zes trainingsruns, waarvan er twee zonder crash afgelegd moesten worden. Eitje! Aaaah, en toen begonnen woensdag wel heeel erg de zenuwen op te spelen voor de America’s cup op donderdag en vrijdag!!! We hadden natuurlijk echt geeeeeen idee hoe een wedstrijd nou werkt, wat de regels zijn, maar ook; zou ik weer sneller en harder omlaag gaan, hoe zou de start gaan, zou ik een beetje mee kunnen komen? Aaah! Echt kriebelskriebelskriebels! Maar Graham heeft ons tot in de puntjes overal op voorbereid! Ook moesten de ijzer worden geschuurd, geschuurd en nog een geschuurd, want elke krasje kost tijd! Maar omdat dit voor ons de eerste wedstrijd was en het er meer omging dat we heel over de finish kwamen en niet om de tijd, hoefden we niet zo lang te schuren totdat je je zelf er in zag!

En jihaah, donderdag was het zover; ready to rumble! Terwijl ik samen met Ivo de baan weer omhoog liep om te checken of die nog steeds hetzelfde was als alle dagen daarvoor en dit nogmaals goed in je hoofd te prenten, zorgden de remmers ervoor dat de slee boven kwam. Snelle ijzers er onder zetten en schoonmaken (*want er mag geen vetje, spatje of wat dan ook meer opzitten), op warmen, baan in je hoofd doornemen, wedstrijdpak aan, baan in je hoofd doornemen, shake drinken terwijl je de baan in je hoofd doorneemt, warm blijven, helm opzetten en naar buiten! De coaches zorgen ervoor dat de ijzers op temperatuur zijn en op de baan komt te staan, zodat de piloot en remmer zich puur op de race hoeven te focussen. Nu de baan echt voor de allerlaatste keer doornemen, overschoenen in de slee doen, pushbar omhoog zetten, Graham m’n spikes laten poetsen, vizier omlaag, dubble low five met Sanne en in positie gaan staan! ‘Klaar…? 1,2,3 GO!’ Heerlijk om die bob een knoeiharde zet te geven en op volle snelheid hem naar beneden te duwen! Onze starttijd was 5.63 met als eindtijd 52.98. Hiermee hadden we meteen onze zelf gestelde doelen gehaald! Na de run weer omhoog, even op adem komen en weer hetzelfde liedje daarna. In de tweede run hadden we een starttijd van 5.68 (*mijn fout, want ik kwam de slee niet in…) met een eindtijd van 53.47. Vandaag zijn we met starttijd geëindigd als 9^e en overall als 11^e (de tijden worden bij elkaar opgeteld).

Vrijdag was de tweede America’s cup, maar wees niet bang, ik zal jullie nu de hele voorbereiding besparen. Eerste run starttijd van 5.61, eindtijd 53.10. Dit had echter veel sneller gekund, aangezien dit denk ik de slechtste run tot nu was… Tweede run starttijd van 5.64 en eindtijd 53.19. Met deze tijden zijn we vandaag weer overall als 11^e geëindigd, maar met starttijd gepromoveerd naar de 8^ste plek!

Maar bij de prijsuitreiking was er alle rede voor een feest met als hoofdnummer het Wilhelmus! Bobteam Kamphuis met als remmer Judith Vis, waren donderdag namelijk als eerste geëindigd met de mooie oranje Olympische bob! Echt, ze vlogen over de baan en hebben hiermee geschiedenis geschreven!

Vrijdag avond was alweer onze laatste dag in Park City. Eerst lekker uit eten geweest met de Engelsen om daarna lekker uit ons dak te gaan bij Harrio’s. Helaas kwam ik er toen achter dat je toch echt 21 moet zijn om uit te gaan in Amerika! Maar gelukkig was Sanne zo aardig om het feestje naar ons huis te halen en hebben met de Belgen en Engelsen er een top nachtje van gemaakt! En tja, toen moesten we zaterdag toch echt afscheid nemen van Amerika…We hebben er nog wel 4 uurtjes langer van kunnen ‘genieten’ dan gepland doordat er een sneeuwstorm was in Minneapolis en we een vlucht later moesten nemen! Me koffer geniet nog steeds van Amerika, aangezien die is achter gebleven in Minneapolis….fijn!

Tja, en dan zit je gewoon opeens weer op stage, nog geen 24h thuis, mét jetlag en nog jarig ook! Deze twee weken zijn echt omgevlogen en ik zal alle nieuwe, geweldige, minder prettige, hilarische momenten echt nooit vergeten; eerste bobslee afdaling, Halloween, gecrasht, America’s cup, ‘all the single lady’s’, charades met Cooper, de Lama’s, pimp slap, steaks op een bedje van groeihormonen, het Wilhelmus, but crack, en zo kan ik nog wel even doorgaan!

Het was echt een top week en ik hoop dat er nog velen gaan volgen! Als er weer nieuws is, ik houd jullie allemaal op de hoogte! En voor nu;

‘Eat, sleep, intership, train!’

Nou, van mij hadden ze er iets langer mee mogen wachten, maar na gister mag ik mij zelf officieel een bobsleeër noemen! Nee, geen fles champagne tegen de bob, een kroning of een diploma is er nodig om je een echte bobsleeër te laten worden! Helaas moet je crashen voor deze benaming! Jajaah mensen, ik heb mijn eerste crash gehad! Fijn is anders, maar ja, part of the game!

Maar de crash was niet eens bij mijn oude vertrouwe pilootje Sanne! Het andere meiden team hier, welke gaan voor de jeugd olympische spelen, waren donderdag gecrashed in bocht 6, waardoor de remmer een wiplash had opgelopen. De piloot had dus een nieuwe remmer nodig en ik had me moedig opgeofferd! Dus ik lekker eerste run, achterin zitten, bochten mee tellen. Ik dacht ‘nou netjes, mooi bocht 6 genomen, voelde goed, gaan we nu bocht 7 in het labyrint in’ en ineens BAM op onze linker kant! En dan is het een laaange weg omlaag schrapend met je schouder en helm over het ijs…(*lang leve het brandvest!) Als remmer crashen is namelijk een stuk vervelender dan als piloot; de piloot kan weg duik in de slee terwijl de remmer zich voor zijn leven moet vasthouden aan een stalen frame proberen met zo min mogelijk lichaamsdelen over het ijs te schuren! De tel ben je meteen al kwijt als je crashed, het enige wat je wil is dat het irritante geluid, het schrapen over het ijs, de onwijze druk op je lichaam en het elke keer weg worden geduwd van je hoofd ophoud! En dan je snelheid neemt af en je denk ‘hèhè, eindelijk!’ Maar dan kom je aan in bocht 15 en dan zak je weer snel terug naar bocht 14, omdat daar het laagste punt van de baan ligt! Nice! Gelukkig staan er dan meteen 5 mensen om je heen die je uit de slee helpen, dat kon ik namelijk niet zelf, je meteen medisch helemaal checken, en je helpen de slee weer boven te krijgen.

Daarna terug naar boven, piloot oppeppen en 100% vertouwen geven, me zelf oppeppen en dan gewoon weer gaan! Kim, top gedaan! Daarna nog zlef 2 keer gepiloot met Sanne, eerste run iets te voorzichtig omdat ik niet Sanne ook meteen wilde laten dopen, maar tweede run ging erg lekker!

En wat heb ik aan dit avontuur overgehouden; gelukkig alleen een hele mooie blauwe geschaafde rug, nog meer blauwe plekken over me lichaam én natuurlijk een stoer verhaal! Maar ik hoop dat dit niet al te vaak gaat gebeuren…

‘Pain is temporary. Quitting lasts forever’

Ivo lacht me elke keer weer uit als ik het woord gebruik, maar ik ga het toch doen, want ik weet geen beter woord om afdalen te beschrijven; AMAZING! Wow, ik ben nu echt 200% verkocht aan het bobsleeën en ik wil echt alles hiervoor geven!

Eerst even wat informatie over de baan in park city:
Lengte: 1340 m
Hoogteverschil 103,9 m
Starthoogte: 2232,7 m
Finishhoogte: 2128,8 m
Snelheid: 135 km/h
Bochten: 15

Zoals we elke ochtend gaan doen (bespaard me straks veel typwerk) beginnen we met een trackwalk. Je loopt dat me je coach door de baan heen en bespreek de aandachtspunten van elke bocht: aantal drukpunten, laat of vroeg insturen, uitgangspunt, overgangen… In eerste instantie denk je echt bij je zelf ‘o mijn godje, hoe gaan we dit onthouden?’ Maar door hem elke keer mee te sturen en de baan continu in je hoofd af te spelen, onthoud je de basis snel gelukkig! Of dat straks ook nog lukt als je bij elke bocht 10 aandachtspunten hebt…
Na de slee nog een keer te hebben gechecked of  vast zitten mocht wij meteen de spits afbijten! Gelukkig nog niet helemaal van boven af, maar we begonnen in bocht 6. Aangezien Sanne had gewonnen met kop of munt mocht zij als eerst piloten en mocht ik als remmer dus meteen aan den lijve ondervinden of we de bob goed blauwe plekken proof hadden gemaakt! Na ons in onze mooie pakkies te hebben gehezen waren we ready for take off! Ook al werd ik alle kanten op geslingerd in de bob voelde het geweldig! Na 2 runs was het aan mij om de touwtjes in handen te nemen. Vol van zenuwen zat ik klaar in de bob, maar al te goed van bewust dat als ik iets fout deed, we zouden crashen… Maar op het moment dat de bob in beweging kwam, wilde ik echt niet meer terug, maar gewoon knallend die baan af, the faster the better! En als je eerst als remmer achter in hebt gezeten is de plek van een piloot zoveel relaxter! Van het uitzicht genieten kan nog net niet alleen… 😉
Tja, over dinsdag niet heel veel extra’s te vertellen; alleen dat het weer net zo gaaf was!

En toen de woensdag! We zouden vandaag vanaf de top mogen vertrekken. Nouja, bijna top dan; ze zouden ons aan een touw laten zakken naar bocht 1 en dan ons loslaten. We haddener zo onwijze zin in: hogere snelheden, meer bochten, meer focus… Maar, je voelt het misschien al aankomen, helaas konden we niet afdalen vandaag! We waren helemaal op en top klaar voor de run, kleding aan, baan 20x doorgenomen, bob lag klaar, helemaal ready to rumble! Helaas besloten toen de Koreanenom te crashen in bocht 12. Eerst kregen we het bericht dat de herstel werkzaamheden een half uur zouden duren, maar de koreanen hadden toch iets meer schade aangebracht dat we dachten. Doordat we nu van de top sleeen, gaan we in plaats van 100 km/h, 125 km/h! Hierdoor komt er in bepaalde bochten veel meer druk op de slee waardoor je sterker moet sturen. Maar toen de Koreanen aankwamen in bocht 12 besloten ze om helemaal niet te gaan sturen en crashden ze in het plafond. Hierdoor hebben ze over 16m al het hout meegenomen van het plafond, lagen er overal houtsplinters en is de remmer uit de bob gevlogen. Gelukkig zijn ze er alleen heel erg bont en blauw vanaf gekomen.

Geen gebobslee op ijs dus helaas voor ons vandaag, maar om ons zelf toch nog een beetje uit te kunnen leven, zullen we zo naar de baan gaan voor een pushtraining.

” I am building a fire, and everyday I train, I add more fuel. At just the right moment, I light the match.”